De verhalenbijeenkomst van 3 februari tussen het Schevenings Vissersvrouwenkoor, het Haags Homomannenkoor Vox Rosa en Indiaas koor Zangam eindigde met een polonaise. Zingen verbindt, zo bleek! Het beslecht grenzen, je wordt er door gezien en gehoord. En zo zien we het graag bij het Haags Verhaal.
We maakten kennis met het Schevenings Vissersvrouwenkoor, het Haags Homomannenkoor Vox Rosa en Indiaas koor Zangam. Elk koor bracht liederen uit het eigen repertoire ten gehore en vertelde openhartig over wat zingen voor hen betekent.
Schevenings Vissersvrouwenkoor: zingen als erfgoed
Leny Baak, al dertien jaar lid van het Schevenings Vissersvrouwenkoor, nam het publiek mee in de rijke geschiedenis van het koor, dat al sinds 1954 bestaat. Met 34 leden tussen de 45 tot 85 jaar zingen de vrouwen vooral over de zee, het vissersleven en het Scheveningse van weleer..
Een bijzonder onderdeel van haar verhaal was de authentieke Scheveningse dracht, die het koor bij optredens draagt. Leny vertelde over de verschillende onderdelen, van gouden ‘boeken’ tot het bijzondere ‘hipje’, en de tijd die nodig is om alles aan te trekken. De dracht, voornamelijk geërfd van haar oma die tot haar dood in dracht liep, staat symbool voor het culturele erfgoed dat het koor met trots uitdraagt.
Voor Leny is zingen vooral emotie: “Je kunt heel blij zijn en zingen, en ook heel verdrietig en zingen.” Het koor reisde veel, nam meerdere lp’s op en gaven veel optredens van verzorgingstehuis De Nolenshof tot een concert voor koning Willem-Alexander in Ahoy. Maar minstens zo belangrijk is de gezelligheid: iedere woensdag wordt er gerepeteerd, “omdat het leuk is”. Scheveningen zit diep in haar hart, de dames zijn een echte vriendinnengroep.
Vox Rosa: een gekozen familie
Het Haags Homomannenkoor Vox Rosa, opgericht in 1985 en daarmee het langst bestaande homokoor van Nederland, vierde vorig jaar zijn 40-jarig bestaan. Hubert Paland, sinds 1998 lid, vertelde hoe hij via zijn buren bij het koor terechtkwam en nooit meer wegging. ‘Het koor is voor mij, en ook voor de andere leden, een zelfgekozen familie’, vertelt Hubert.
Vox Rosa is een amateurkoor waar plezier voorop staat. Het repertoire loopt uiteen van klassiek tot pop, met liederen over mannenliefde en emancipatie, vaak begeleid door bijpassende (vaak zelfgemaakte) outfits. Het koor van 19 leden heeft een gemiddelde leeftijd van 62 jaar. Het jongste lid is 33.
Het koor treedt bewust op als homomannenkoor, onder andere in verzorgingshuizen, om taboes te doorbreken en diversiteit zichtbaar te maken. Ze zingen jaarlijks bij het Homomonument tijdens Dodenherdenking en waren ooit te zien bij Kinderen voor Kinderen met het lied Ik heb twee vaders. Hun motto vat het mooi samen: samen zingen is samen aanpakken.
Zangam: verbinden door zang
Zangam, wat staat voor zingen en samenkomen, is het eerste koor in Nederland dat muziek uit heel India zingt: van klassieke raga’s tot volksliederen in vele Indiaanse talen. Rosita Girjasing vertelde hoe zingen voor haar een manier is geworden om zich te verbinden met haar Indiase roots. Rosita zit sinds drie jaar bij het koor.
Ze groeide op in een Hindoestaanse familie in Suriname, waar samen zingen in de tempel heel gewoon was, al vond ze het toen niet altijd leuk. Pas later ontdekte ze haar eigen stem, haar liefde voor muziek, voor Freddy Mercury van Queen en besloot ze serieus zangles te nemen. In Nederland zocht ze lang naar een koor dat bij haar paste, tot ze Zangam ontdekte tijdens een Diwali-concert. “Toen viel alles samen.”
Bij Zangam is iedereen welkom; noten kunnen lezen is niet nodig, er wordt vooral op gehoor geleerd. Voor dit jaar werkt het koor aan het Durga-project, waarin gezongen wordt over femicide, geïnspireerd door de godin Durga. Zingen is hier niet alleen muzikaal, maar ook maatschappelijk betrokken.
De avond werd afgesloten met alle drie de koren op het podium voor een eclectische vertolking van Don’t Stop Me Now. Een passend slot van een bijeenkomst waarin duidelijk werd hoe zingen mensen verbindt, ongeacht achtergrond, stijl of traditie. Tijdens de avond bleek hoezeer zingen verbindt. Je kunt er letterlijk je stem door laten horen en gezien worden. En dat wil uiteindelijk iedereen!
Fotografie voor Arenda Oomen, tekenverslag door Maartje Schuurmans.
